ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ. ΙΩΑΝΝΟΥ 12 : 1-18

 Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν ο Ιησούς εἰς Βηθανίαν͵ ὅπου ἦν Λάζαρος͵ο τεθνηκώς ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν Ἰησοῦς. 12.2 ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ͵ καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει͵ ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. 12.3 ἡ οὖν Μαριὰμ λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου ἤλειψεν τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξεν ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. 12.4 λέγει δὲ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης εἷς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ͵ ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι͵ 12.5 Διὰ τί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; 12.6 εἶπεν δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ ἀλλ΄ ὅτι κλέπτης ἦν καὶ τὸ γλωσσόκομον ἔχων τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν. 12.7 εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς͵ Ἄφες αὐτήν͵ ἵνα εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τηρήσῃ αὐτό· 12.8 τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ΄ ἑαυτῶν͵ ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. 12.9 Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι͵ καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον ἀλλ΄ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. 12.10 ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν͵ 12.11 ὅτι πολλοὶ δι΄ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν. 12.12 Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν͵ ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα͵ 12.13 ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ͵ καὶ ἐκραύγαζον͵ Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου͵ καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 12.14 εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ΄ αὐτό͵ καθώς ἐστιν γεγραμμένον͵ 12.15 Μὴ φοβοῦ͵ θυγάτηρ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται͵ καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου. 12.16 ταῦτα οὐκ ἔγνωσαν αὐτοῦ οἱ μαθηταὶ τὸ πρῶτον͵ ἀλλ΄ ὅτε ἐδοξάσθη Ἰησοῦς τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ΄ αὐτῷ γεγραμμένα καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. 12.17 ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ΄ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. 12.18 διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

Ερμηνευτικά σχόλια μόνο για τα εδάφια 12 και 13 του κειμένου)
Θα σχολιάσω μόνον τα σκιαγραμμισμένα εδάφια με το κόκκινο χρώμα. Σε αυτά τα εδάφια φαίνεται πόσο ευμετάβλητη είναι η γνώμη και η άποψη του όχλου για το Χριστό. Στη περιγραφή αυτή στρώνει βάγια ( κλαδιά από φοίνικες) στο δρόμο που θα περάσει ο Χριστό για να πάει στα Ιεροσόλυμα όπου εκεί θα υποστεί τα πάθη του και θα σταυρωθεί. Και είναι ακριβώς ο ίδιος όχλος που σε τέσσερις μέρες θα φωνάζει στον Πιλάτο : "Άρον , άρον σταύρωσον αυτόν!" Κανένας από αυτόν τον όχλο δεν θα υποστηρίξει το Χριστό μπροστά στους άδικους Αρχιερείς ούτε μπροστά στο δικαστήριο του Πιλάτου.
Μέσα σε πολύ λίγο χρόνο οι άνθρωποι που ανήκουν στον όχλο θα έχουν ξεχάσει τη θριαμβευτική υποδοχή όταν τον υποδέχονταν και τον ονόμαζαν  ονόμαζαν Βασιλιά. Αντίθετα θα τον υβρίζουν και θα τον καταριούνται όταν τον δουν κρεμασμένο πάνω στο Σταυρό, γιατί δεν θα μπορέσουν ποτέ να δεχτούν ότι ένας Βασιλιάς οικειοθελώς ανέβηκε πάνω στο Σταυρό, γιατί ποτέ δεν πίστεψαν αυτό που είπε ο Χριστός ότι : "  H βασιλεία η εμή ουκ έστιν εντεύθεν". Αυτός είναι ο όχλος! Τότε και σήμερα πάντα ο ίδιος! Τη μια μέρα σε επαινεί και την άλλη μέρα συναινεί στο θάνατο σου, όταν του πεις την αλήθεια. Γιατί ο όχλος κάθε εποχής ΔΕΝ θέλει την αλήθεια, θέλει και ευχαριστιέται όταν ακούει το ψέμα! Λέγε του ψέματα και θα σε ψηφίζει, θα σε κανακεύει , θα σε χαϊδεύει και θα στρώνει βάγια στο δρόμο σου!
Γι΄αυτό και όποιος αποφασίσει να ακολουθήσει το Χριστό , δεν δέχεται ποτέ τη γνώμη του όχλου, ο οποίος άγεται και φέρεται και συμπεριφέρεται σαν το λεπτό άχυρο που το παρασύρει ο άνεμος όπως γράφει στον πρώτο του ψαλμό ο προφήτης Δαυίδ.

Κωνσταντίνος Στρατής
Ερασιτέχνης ψάλτης.