Η Υπερηφάνεια είναι η μητέρα όλων ανεξαιρέτως των υπολοίπων θανασίμων αμαρτημάτων. Διαμετρικά τελείως αντίθετη η Ταπείνωση είναι η μητέρα και το εφαλτήριο όλων των Χριστιανικών αρετών μηδεμιάς εξαιρουμένης. Στον υπερήφανο άνθρωπο χάνονται και διαλύονται όλες οι τυχόν χριστιανικές αρετές που έχει και ενώπιον του Θεού είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ, και τούτο γιατί ο υπερήφανος , όσο παραμένει υπόδουλος στην υπερηφάνεια του, δεν μετανοεί ποτέ για τις αμαρτίες του. Αντιθέτως η ταπείνωση είναι αυτή που φέρνει τις τύψεις της συνείδησης και τα δάκρυα της μετάνοιας που αυτά μας οδηγούν στη βασιλεία των ουρανών. Είναι τόσο μέγιστη η αρετή της ταπείνωσης που η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στη κατανόηση της περίφημης παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου, και του πώς η ταπείνωση σωζει τον άνθρωπο και τον καθιστά άγιο.

Ο ίδιος ο Σωτήρας Χριστός έζησε επί της γης μια ταπεινή ζωή, γεννηθείς ως άνθρωπος από την ταπεινή Παρθένο Μαρία, όπως λέγει η ιδία " Ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού κλπ" Όμως εύλογα μπορεί να ρωτήσει κάποιος: "Και γιατί, ρε φίλε, η ταπείνωση είναι η πρώτη Χριστιανική αρετή;" και η απάντηση είναι : " Διότι ο ταπεινός γνωρίζει καλά τον εαυτό του, ενώ ο υπερήφανος δεν τον γνωρίζει. Στον ταπεινό άνθρωπο ισχύει το αρχαίο ρητό: " Γνώθι σαυτόν". Και όποιος γνωρίσει τις κακίες του, τις αμαρτίες του, τα πάθη του, τα μίση του κλπ, τότε μπορεί και να τα διορθώσει ταπεινούμενος, μετανοών και εξομολογούμενος. Εάν παραμείνει στην υπερηφάνεια και στην έπαρση, τότε ακόμη και οι αμαρτίες του θα θεωρούνται γι΄αυτόν ωφέλιμες, θα κάνει το κακό και θα νομίζει ότι κάνει το καλό, θα σκοτώνει τους Χριστιανούς με έργο και λόγο άδικες συκοφαντίες και κατηγορίες, και θα νομίζει ότι προσφέρει λατρεία στο Θεό ενώ στην ουσία θα λατρεύει μνόνο τον εαυτό του..

Αγαπητοί διαδικτυακοί φίλοι, στην αρχή του Τριωδίου που διανύομε τώρα, μπροστά μας ανοίχθηκαν δύο δρόμοι ο ένας της υπερηφάνειας και ο άλλος της ταπείνωσης, εμείς θα επιλέξομε ποιόν από τους δύο θα ακολουθήσομε. Εάν ακολουθήσομε το δρόμο της ταπείνωσης τότε θα συμμετέχομε και στη ταπεινή ζωή του Χριστού, στα πάθη του, στο Σταυρικό του θάνατο , στην Ανάσταση Του. Εάν παραμείνομε στην υπερηφάνεια μας τότε θα είμαστε απλοί θεατές των παθών του Χριστού και θα φωνάζομε όπως και ο όχλος φώναζε " Άρον , άρον σταύρωσον αυτόν".

Κωνσταντίνος Στρατής

Ερασιτέχνης ψάλτης.