Η ομορφιά της πνευματικής εν Χριστώ ζωής είναι μια εσωτερική κατάσταση ειρήνης, αναγέννησης και ένωσης με τον Θεό. Η ζωή αυτή χαρακτηρίζεται από τη μεταμόρφωση του ανθρώπου που οφείλεται στην εμπειρία της ανταπόκρισης του ανθρώπου στη θεϊκή αγάπη του Δημιουργού του.
Η Αγία Γραφή μας λέει ότι η αληθινή-γνήσια ωραιότητα πηγάζει μόνο από τη καθαρότητα της καρδιάς.
Ο Απόστολος Πέτρος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο στολισμός του πιστού δεν πρέπει να είναι εξωτερικός με χρυσοποίκιλτα και πολυτελή εδύματα αλλά ο κρυφός άνθρωπος της καρδιάς μέσα στο άφθαρτο πράο, ήσυχο και ταπεινό πνεύμα το οποίο μπροστά στο Θεό είναι πολύτιμο. Τί θα ωφελήσει τον άνθρωπο εάν κερδίσει όλα τα επίγεια κοσμικά αγαθά ζώντας με ένα πολυτελή τρόπο, αλλά ζημιώσει τη ψυχή του;
Αυτό το πράο και ήσυχο πνεύμα αποτελεί την πραγματική, άφθαρτη ωραιότητα.
Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι η σοφία και το πλησίασμα με τον Θεό αλλάζουν ακόμα και την έκφραση του ανθρώπου.
Η ομορφιά της εν Χριστώ ζωής γίνεται ορατή μέσα από τις αρετές που αποκτά ο πιστός. Αυτές οι αρετές δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας, αλλά «καρπός» της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του.
Η πνευματική ζωή περιγράφεται συχνά μεταφορικά με το ντύσιμο ενός λαμπρού ενδύματος. Ο πιστός αποβάλλει την παλιά, φθαρμένη φύση του και ντύνεται το Χριστό και τις αρετές του, "Όσοι βαπτιστήκαμε στο Χριστό, ντυθήκαμε το Χριστό"
Η ομορφιά της πνευματικής ζωής παραμένει άφθαρτη όχι μόνο στο χρόνο αλλά και στην αντοχή και την υπομονή στις δυσκολίες, στις θλίψεις , στις ύβρεις και στους διωγμούς..
Ο Χριστός υπόσχεται μια ειρήνη που δεν μοιάζει με εκείνη του κόσμου γι΄αυτό μας τονίζει: "Τη δική μου ειρήνη σας δίνω, όχι την ειρήνη που δίνει ο κόσμος."
Ακόμα και σε περιόδους θλίψης, η πνευματική ζωή προσφέρει μια εσωτερική ομορφιά που εκφράζεται ως χαρά που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια.
Η μεγαλύτερη ωραιότητα της πνευματικής εν Χριστώ ζωής είναι η αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τον Τριαδικό Θεό που είναι ο Δημιουργός του.
Ο πιστός γίνεται κοινωνός θείας φύσης και έτσι μετά το θάνατο του και τη διάλυση του σώματος του στο τάφο , η ψυχή του ζει στην αιωνιότητα μαζί με το Χριστό στην επουράνια βασιλεία Του, εάν κατά το διάστημα της επίγειας ζωής του διατηρήσει αυτή τη κοινωνία μαζί Του.
. Αυτή η ένωση παρομοιάζεται στην Αγία Γραφή με την οωραιότητα και τη χαρά ενός γάμου, όπου η Εκκλησία που απαρτίζεται από τις ψυχές των ανθρώπων είναι η Νύμφη και ο Χριστός είναι ο Νυμφίος και η ένωση αυτή του Νυμφίου Χριστού με τ Νύμφη Του την Εκκλησία γίνεται μέσα στο σκοτάδι και το έρεβος της απιστίας του αμαρτωλο΄λυ τούτου κόσμου, το οποίο όμως φωτίζει το φως των λαμπάδων των παρθένων ψυχών με το άσβηστο φως που τροφοδοτεί το Άγιο Πνεύμα.
Κωνσταντίνος Στρατής
Ερασιτέχνης ψάλτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.