Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους͵ Ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ͵ ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε͵ καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν͵ καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. Aπεκρίθησαν πρὸς αὐτόν͵ Σπέρμα Ἀβραάμ ἐσμεν καὶ οὐδενὶ δεδουλεύκαμεν πώποτε· πῶς σὺ λέγεις ὅτι Ἐλεύθεροι γενήσεσθε; Aπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς͵ Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστιν τῆς ἁμαρτίας. O δὲ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ υἱὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Eὰν οὖν ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ͵ ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε. Oἶδα ὅτι σπέρμα Ἀβραάμ ἐστε· ἀλλὰ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι͵ ὅτι ὁ λόγος ὁ ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν. Ά ἐγὼ ἑώρακα παρὰ τῷ πατρὶ λαλῶ· καὶ ὑμεῖς οὖν ἃ ἠκούσατε παρὰ τοῦ πατρὸς ποιεῖτε. Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν αὐτῷ͵ Ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἀβραάμ ἐστιν. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς͵ Εἰ τέκνα τοῦ Ἀβραάμ ἐστε͵ τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε· Νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι͵ ἄνθρωπον ὃς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα ἣν ἤκουσα παρὰ τοῦ θεοῦ· τοῦτο Ἀβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. Υμεῖς ποιεῖτε τὰ ἔργα τοῦ πατρὸς ὑμῶν. εἶπαν [οὖν] αὐτῷ͵ Ἡμεῖς ἐκ πορνείας οὐ γεγεννήμεθα· ἕνα πατέρα ἔχομεν τὸν θεόν. Εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς͵ Εἰ ὁ θεὸς πατὴρ ὑμῶν ἦν͵ ἠγαπᾶτε ἂν ἐμέ͵ ἐγὼ γὰρ ἐκ τοῦ θεοῦ ἐξῆλθον καὶ ἥκω· οὐδὲ γὰρ ἀπ΄ ἐμαυτοῦ ἐλήλυθα͵ ἀλλ΄ ἐκεῖνός με ἀπέστειλεν. Διὰ τί τὴν λαλιὰν τὴν ἐμὴν οὐ γινώσκετε; ὅτι οὐ δύνασθε ἀκούειν τὸν λόγον τὸν ἐμόν. Υμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ΄ ἀρχῆς͵ καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐκ ἔστηκεν͵ ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ. ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος͵ ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ͵ ὅτι ψεύστης ἐστὶν καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ. Εγὼ δὲ ὅτι τὴν ἀλήθειαν λέγω͵ οὐ πιστεύετέ μοι. Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας; εἰ ἀλήθειαν λέγω͵ διὰ τί ὑμεῖς οὐ πιστεύετέ μοι; Ο ὢν ἐκ τοῦ θεοῦ τὰ ῥήματα τοῦ θεοῦ ἀκούει· διὰ τοῦτο ὑμεῖς οὐκ ἀκούετε͵ ὅτι ἐκ τοῦ θεοῦ οὐκ ἐστέ. Ἀπεκρίθησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶπαν αὐτῷ͵ Οὐ καλῶς λέγομεν ἡμεῖς ὅτι Σαμαρείτης εἶ σὺ καὶ δαιμόνιον ἔχεις; Απεκρίθη Ἰησοῦς͵ Ἐγὼ δαιμόνιον οὐκ ἔχω͵ ἀλλὰ τιμῶ τὸν πατέρα μου͵ καὶ ὑμεῖς ἀτιμάζετέ με. Εγὼ δὲ οὐ ζητῶ τὴν δόξαν μου· ἔστιν ὁ ζητῶν καὶ κρίνων. Αμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν͵ ἐάν τις τὸν ἐμὸν λόγον τηρήσῃ͵ θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα. Εἶπον οὖν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι͵ Νῦν ἐγνώκαμεν ὅτι δαιμόνιον ἔχεις. Ἀβραὰμ ἀπέθανεν καὶ οἱ προφῆται͵ καὶ σὺ λέγεις͵ Ἐάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ͵ οὐ μὴ γεύσηται θανάτου εἰς τὸν αἰῶνα. Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἀβραάμ͵ ὅστις ἀπέθανεν; καὶ οἱ προφῆται ἀπέθανον· τίνα σεαυτὸν ποιεῖς; Απεκρίθη Ἰησοῦς͵ Ἐὰν ἐγὼ δοξάσω ἐμαυτόν͵ ἡ δόξα μου οὐδέν ἐστιν· ἔστιν ὁ πατήρ μου ὁ δοξάζων με͵ ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι θεὸς ἡμῶν ἐστιν· Καὶ οὐκ ἐγνώκατε αὐτόν͵ ἐγὼ δὲ οἶδα αὐτόν. κἂν εἴπω ὅτι οὐκ οἶδα αὐτόν͵ ἔσομαι ὅμοιος ὑμῖν ψεύστης· ἀλλὰ οἶδα αὐτὸν καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τηρῶ. Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν͵ καὶ εἶδεν καὶ ἐχάρη. Εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς αὐτόν͵ Πεντήκοντα ἔτη οὔπω ἔχεις καὶ Ἀβραὰμ ἑώρακας; Εἶπεν αὐτοῖς Ἰησοῦς͵ Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν͵ πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι ἐγὼ εἰμί. Ήραν οὖν λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ΄ αὐτόν· Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ.

( Ιωάννου 8 : 31-59 )

Πριν ξεκινήσω την ερμηνευτική προσέγγιση των πιο πάνω εδαφίων από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο παρακαλώ να με συγχωρήσετε γιατί το ερμηνευτικό κείμενο μου θα είναι μακροσκελές με πλατειασμούς και ίσως και επαναλήψεις.

Είναι μια δραματική συνομιλία του Ιησού Χριστού με τους συμπατριώτες του Ιουδαίους, αλλά στην ουσία και στο βάθος της η συνομιλία αυτή του Ιησού αναφέρεται σε όλους που αμφισβητούν τη Θεότητα Του και το απολυτρωτικό του έργο που απευθύνεται σε όλη την επί της γης ανθρωπότητα όλων των εποχών αδιακρίτως φυλής και γλώσσας και εθνικότητας.

Τα βαρυσήμαντα λόγια του Χριστού εδώ επιγραμματικά αναφέρονται :

1) Όποιος θέλει να είναι αληθινός μαθητής του Χριστού , πρέπει να μένει σταθερά προσηλωμένος στον άγιο Λόγο Του, να τον ακούει και να τον εφαρμόζει.

2) Όταν γίνει και παραμείνει αληθινός μαθητής του Χριστού τότε μόνο θα γνωρίσει την αλήθεια και η αλήθεια θα τον ελευθερώσει.

3) Οι Ιουδαίοι που άκουσαν αυτά τα λόγια αν και είχαν πιστέψει σε αυτόν με ατελή όμως πίστη του αντέτειναν: Ότι ως απόγονοι του Αβρααμ δεν έχουν γίνει δούλοι κανενός και άρα από τι θα ελευθερωθούν;

4) Και ο Ιησούς τους απαντά: ;Ότι κάθε ένας που κάνει την αμαρτία, γίνεται δούλος της, ανεξάρτητα από τις περγαμηνές της καταγωγής του.

5) Αρα λοιπόν όλοι είναι δούλοι της αμαρτίας αφού όλοι αμαρτάνουν, και για να γίνει κάποιος αληθινά ελεύθερος από τα δεσμά της αμαρτίας , μόνο ο Υιός του Θεού μπορεί να τον ελευθερώσει.

6) Όμως επειδή οι Ιουδαίοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τον περί της αληθινής ελευθερίας λόγο του Χριστού επέμεναν στη καταγωγή τους επιμένοντας ότι είναι παιδιά του Αβραάμ και άρα αναμάρτητοι.

7) Τότε ο Χριστός μπροστά σε τέτοια αντιλογία που αμφισβητούσε τον άγιο λόγο του, τους είπε "Εσείς δεν είσαστε παιδιά ούτε του Αβραάμ , αλλά ούτε και του Θεού. Εσείς έχετε πατέρα σας το διάβολο!"

8.) Το δριμύ κατηγορητήριο του Χριστού εναντίον των "πεπιστευκότων" Ιουδαίων μας εκπλήσσει, γιατί μας αποδεικνύει ότι η συνεχής αντιλογία κατά του λόγου του Χριστού, οδηγεί τον άνθρωπο στη πατρότητα του ψεύτη και ανθρωποκτόνου διαβόλου, του εχθρού της αληθείας του Χριστού..

9) Μετά τη καταδίκη τους από το στόμα του Χριστού ότι είναι παιδιά του διαβόλου οι "πεπιστευκότες" Ιουδαίοι έφθασαν ακόμη πάρα πέρα και αποκάλεσαν τον Κύριον Ιησού Χριστό ως δαιμονισμένο!.

10) Αλλά ο Χριστός δεν δίνει καμμιά σημασία σε αυτή τη φοβερή κατηγορία εναντίον του και συνεχίζει και υπόσχεται :΄Οτι όποιος τηρήσει το λόγο Του, δεν θα πεθάνει ποτέ! και βεβαίως εδώ ο Χριστός υπονοεί όποιος φυλάσσει τον άγιο λόγο του δεν θα πεθάνει ποτέ πνευματικά.

Κωνσταντίνος Στρατής

Ερασιτέχνης ψάλτης.