Ήταν το έτος 198.....υπηρετούσα ως υποπλοίαρχος με δίπλωμα πλοιάρχου σε ένα Ανδριώτικο φορτηγό βαπόρι με αρκετή προϋπηρεσία πλοιάρχου , αλλά λόγω της τότε ναυτιλιακής κρίσης είχα ναυτολογηθεί σε υποδεέστερο βαθμό. Ο καπετάνιος και ο Α΄Μηχανικός καθώς και πολλά άλλα μέλη του πληρώματος ήταν Ανδριώτες.
Το βαπόρι ήταν χρονοναυλωμένο με πάνω από 10.000 δολάρια την ημέρα και σύμφωνα με τους όρους του ναυλοσυμφώνου θα έπρεπε να διατηρεί ταχύτητα 14 κόμβων ( 14 ναυτικών μιλίων ανά ώρα) και να καταναλώνει ημερησίως εν πλω 13,5 τόνους fuel oil (βαρύ πετρέλαιο) τα καύσιμα ανήκαν στον χρονοναυλωτή που σημαίνει ότι με την λήξη της χρονοναύλωσης και με την επαναπαράδοση του πλοίου, εάν υπήρχε πλεόνασμα καυσίμων θα έπρεπε η αξία του να επιστραφεί στους χρονοναυλωτάς.
Κατά κανόνα πάντα στις χρονοναυλώσεις υπήρχε πλεόνασμα γιατί στους όρους ναυλοσυμφώνου οι πλοιοκτήτες έβαζαν όρους μεγαλύτερης ημερησίας κατανάλωσης, από ότι κανονικά κατανάλωνε η μηχανή του πλοίου..
Σε εκείνο το ταξείδι λοιπόν περίσσεψαν περίπου 50 τόνοι καυσίμου οι οποίοι κανονικά ανήκαν στους χρονοναυλωτές αφού εκείνοι είχαν πληρώσει τα καύσιμα . Ο καπετάνιος όμως σε συνεργασία του Α΄Μηχανικού και με την έγκριση του Γραφείου αποφάσισαν να κρύψουν αυτό το πλεονάζον πετρέλαιο και να μη το φανερώσουν στους επιθεωρητάς των χρονοναυλωτών κατά το πέρας της χρονοναύλωσης, για να καρπωθεί παρανόμως ο πλοιοκτήτης της αξία του , δηλαδή να το κλέψουν.
Πώς θα το έκλεβαν όμως? Το έκλεψαν μεταφέροντας το σε μια κενή δεξαμενή ποσίμου νερού, και η οποία δεν χρησιμοποιούνταν, την οποίαν δεν θα ήλεγχαν οι επιθεωρητές ως δεξαμενή νερού και όχι καυσίμων.
Όμως κατά τη μεταφορά και από λάθος των μηχανικών ξεχείλισαν στο κατάστρωμα τα κλεμμένα πετρέλαια ( fuel oil) και ρύπαναν μια μεγάλη θαλάσσια έκταση πέριξ του πλοίου.
Είμαστε αγκυροβολημένοι σε ένα μεγάλο λιμάνι του οποίου για ευνόητους λόγους δεν θα αναφέρω το όνομα μιας μεγάλης Χώρας με πολύ αυστηρούς νόμους περί θαλάσσιας ρύπανσης. Είπα του καπετάνιου επί λέξει : " Καπετάνιε έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα και θα πρέπει άμεσα να ενημερώσεις τις τοπικές αρχές του λιμανιού για τη δημιουργηθείσα ρύπανση."
Εκείνος όμως αρνήθηκε και μου είπε : " Κώστα δεν θα ενημερώσω τις αρχές, εσύ σε παρακαλώ κάνε ό,τι μπορείς να καθαρίσεις το βαπόρι και τη θάλασσα, κατέβασε τη βάρκα και με αντιρρυπαντικά φάρμακα καθάρισε το νερό γύρω από το βαπόρι !" Έριξε όλη τη δική του ευθύνη απάνω μου, και μετά ο ίδιος κλειδώθηκε στη καμπίνα του, και έκανε σαν να μη γνωρίζει τίποτα. Εδώ θα γράψω μια ετεροχρονισμένη σημείωση: Είκοσι πέντε χρόνια μετά από αυτό το συμβάν μου εξομολογήθηκε ο Α΄Μηχανικός που ήταν γέρος πια και μου είπε τα εξής : " Κώστα, επειδή είδα πολύ τρομαγμένο το καπετάνιο εγώ του είπα να κλειδωθεί στη καμπίνα του, να κάνει τον ανήξερο, και να τα φορτώσει όλα απάνω σου για να "καθαρίσεις" εσύ!"
Δηλαδή αυτοί έκλεψαν το πλεόνασμα του πετρελαίου καί όλη την ευθύνη τους τη μεταφέρανε στη δική μου πλάτη, χωρίς να έχω καθόλου εμπλακεί στις παρανομίες τους, που την εποχή εκείνη ήταν συνήθεις ειδικά στις χρονοναυλώσεις.
Επανέρχομαι όμως στη διήγηση του συμβάντος:
Υπακούοντας στις εντολές του Πλοιάρχου, με τη καρδιά μου να χτυπάει στα κόκκινα με πάνω από 150 σφυγμούς, και με τη βοήθεια του πληρώματος καταστρώματος, ενώ ο καπετάνιος ήταν στο γραφείο του κάνοντας τον ανήξερο, κατεβάσαμε τη σωσίβιο βάρκα και ύστερα από πολλές προσπάθειες και με κατάλληλα φάρμακα καθαρίσαμε τη θάλασσα, ενώ άλλα μέλη του πληρώματος καθάριζαν το κατάστρωμα του πλοίου,χωρίς να μας αντιληφθούν οι τοπικές αρχές οι οποίες είχαν αργία λόγω μιας μεγάλης τοπικής γιορτής της Χώρας τους.. Και αυτό το θεωρώ θαύμα από το Θεό το ότι οι τοπικές αρχές δεν έλαβαν γνώση του συμβάντος της θαλάσσιας ρύπανσης, γιατί οι συνέπειες θα ήταν να κατσχέσουν το πλοίο εξ αιτίας της μη δήλωσης της θαλάσσιας ρύπανσης.
Ποια ήταν η ανταμοιβή μου για την αγωνία που πέρασα και για τη ταχυκαρδία μου στα όρια της κολπικής μαρμαρυγής , την οποία έπαθα αργότερα σε άλλο βαπόρι;
Η ανταμοιβή μου ήταν να μου ζητήσει ο καπετάνιος να μειώσω τις νόμιμες υπερωρίες που έκανα σε άλλο ταξείδι, επειδή όπως μου είπε μετά από χρόνια, ότι τον πίεζαν τότε από το ναυτιλιακό Γραφείο να μειώσει τα έξοδα της κίνησης του πλοίου.
Όταν μου το ζήτησε αυτό, πήρα αμέσως το μολύβι και μείωσα αυτοβούλως στο μισό τις δουλεμένες υπερωρίες μου χωρίς να διαμαρτυρηθώ ούτε να αντιμιλήσω,
Το μόνο που του είπα ύστερα από πολλά χρόνια ήταν ότι : " Η αδικία σου δεν με έκανε φτωχότερο, γιατί ο Θεός με αντάμειψε με το δικό του τρόπο για την υπομονή μου και τη καρτερία μου στις θλίψεις και στις αδικίες"
Και εν κατακλείδι τώρα πια που είμαστε γέροι και εγώ και ο καπετάνιος, όποτε με βλέπει στην αγορά της Χώρας χαιρετιόμαστε εγκαρδίως δια χειραψίας, και πάντα μου λέει βέβαια καθ΄υπερβολή και χωρίς να το αξίζω: "Κώστα , σαν εσένα άνθρωπο δεν έχω συναντήσει ποτέ άλλον, και αυτό το λέω παντού!"
Τον έχω συγχωρήσει για την τότε διαγωγή του, γιατί και ο Θεός έχει συγχωρήσει εμένα για τις δικές μου αμαρτίες, και είθε να μας συγχωρεί όλους μας διότι : "Εις πολλά πταίομεν άπαντες"
Κωνσταντίνος Στρατής
Συνταξιούχος πλοίαρχος
Ερασιτέχνης ψάλτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.