ΜΗ ΜΟΥ ΘΥΜΩΝΕΙΣ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ( ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ)
Οι στίχοι του τραγουδιού.
Άνοιξ’ το παραθύρι σου
Έρωτα λατρευτέ μου
Και με γλυκό χαμόγελο
Μια καληνύχτα πες μου
Μη μου θυμώνεις μάτια μου
Παρηγοριά και φως μου
Κι αυτή την δύσκολη στιγμή
Μόνο κουράγιο δoς μου
Άνοιξ’ το παραθύρι σου
Έρωτα λατρευτέ μου
Και με γλυκό χαμόγελο
Μια καληνύχτα πες μου
Πρώτο μέρος
Το τραγούδι αυτό γράφτηκε και μελοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 πριν πάνω από μισό αιώνα με αυτούς τους στίχους στην αρχική του μορφή. Η μουσική του είναι σε σκοπό μινόρε παθιάρικη, λυπηρή, ερωτική, ρομαντική, νοσταλγική.. Είναι το τέλος μιας εποχής όπου το βαρύ λαικό τραγούδι που μιλάει για τη ξενητειά , για τη μετανάστευση των Ελλήνων και τη δουλειά στα ορυχεία του Βελγίου, στις φάμπρικες της Γερμανίας, στην Αυστραλία, στην Αμερική κλπ,για τις πίκρες και τα βάσανα και τους στεναγμούς των Ελλήνων μετά την Ιταλογερμανική κατοχή, και όπου κύριος εκπρόσωπος των τραγουδιών αυτών είναι ο περίφημος μεγάλος Ελληνας τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης και άλλοι, αντικαθίσταται από άλλα πιο ελαφρά τραγουδάκια όπου και αυτά μιλούν για τα ίδια πράγματα, αλλά είναι πιο ανάλαφρα, πιο νοσταλγικά και πιο επιδερμικά, χωρίς να φθάνουν στην αβυσσαλέα πίκρα του Καζαντζίδη. Ο Καζαντζίδης ήδη έχει μπει δυστυχώς στο περιθώριο, οι δισκογραφικές εταιρείες της εποχής τον αποκλείουν από παντού ακόμη και από το ραδιόφωνο, απομονώνεται και στο τέλος θα πεθάνει με αυτή τη πίκρα από την οποία ήταν διανθισμένα όλα τα τραγούδια του.
Προβάλλονται λοιπόν νέα ινδάλματα του Ελληνικού τραγουδιού και νέος είδος στίχου και μουσικής.
Σκιαγράφησα λοιπόν με λίγα λόγια το ασματικό περίγραμμα της εποχής εκείνης, και ένα από τα καλύτερα τραγούδια που εκπροσωπεί την εποχή είναι το ΜΗ ΜΟΥ ΘΥΜΩΝΕΙΣ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, το οποίο εδώ εκτελεί θαυμάσια και πολύ αισθαντικά ο αείμνηστος εκπληκτικός και αθάνατος Αντώνης Βαρδής, του οποίου να είναι αιωνία η μνήμη..
Οι στίχοι του είναι απλοί και μιλούν για το αγαπημένο θέμα των ποιητών που είναι ο χωρισμός, γιατί ο χωρισμός εξ αιτίας της βιοπάλης και της οικονομικής επιβίωσης στοίχειωνε και στοιχειώνει ακόμη τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Είναι η εποχή όπου η γυναίκα δεν έχει ακόμη χειραφετηθεί πλήρως, ώστε να δουλεύει η ίδια και να μη περιμένει να τη ζήσει ο άνδρας της ή ο φίλος της, ο σύντροφός της θα λέγαμε σήμερα. Ομως τότε οι οικογένειες ήταν δεμένες στην Ελλάδα, τα διαζύγια ήταν ελάχιστα, έως ότου ήρθε η καταιγίδα της αθεϊας περί τα τέλη του περασμένου αιώνα και διέλυσε τις έννοιες της πίστης στο Χριστό της αγάπης προς την Ελλάδα, και τις θεμελιώσδεις αρχές της οικογένειας με τα οποία βάδισαν οι Ελληνες για χιλιάδες χρόνια. Τα γράφω με αυτό το τρόπο γιατί τα έζησα όλα τα γεγονότα της εποχής εκείνης και την μετέπειτα ραγδαία πτώση των ηθικών και των πνευματικών αξιών στην Ελλάδα που αντικατοπτρίζονται ακόμη και στα σύγχρονα Ελληνικά τραγούδια.
Δεύτερο μέρος
Ο αποχωρισμός αυτών που αγαπιούνται πάντα είναι δύσκολος. Αυτός που φεύγει για τα ξένα δεν έχει πολλά περιθώρια συναισθηματισμών. Σκέφτεται τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει στην ξενητειά, τη μοναξιά, τις δυσκολίες της αποδοχής από τους εκει ντόπιους, όμως ενώ σκέπτεται όλα αυτά προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο και ίσως το κρυμμένο θυμό της αγαπημένης του που την αφήνει, ίσως για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτός που φεύγει μπορεί να είναι μετανάστης ή ναυτικός. Τά "ξένα" μπορεί να είναι σε μακρινή στεριά, σε άλλη Χώρα, αλλά μπορεί να είναι και οι απέραντοι ωκεανοί. Πολύ τρυφερά την αποκαλεί "μάτια μου", πράγματι τί πιο πολύτιμο από τα μάτια; Με αυτά βλέπουμε τις ομορφιές αλλά και τις ασχημίες του κόσμου, όμως υπάρχουν και τα μάτια της ψυχής. Για να απαλύνει τον πόνο της αγαπημένης του, της υπόσχεται οτι θα γίνει πουλί θα πετάξει και γρήγορα θα ξαναγυρίσει κοντά της. Το τραγούδι αυτό είναι μια νοσταλγική καντάδα. Προφανώς ο ταξιδευτής πρόκειται να φύγει το πρωί, και τη νύχτα τη διαθέτει όλη για να τραγουδά κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης του. Και την παρακαλεί: Ανοιξε το παράθυρο, έρωτα λατρευτέ μου και με γλυκό χαμόγελο πες μια καληνύχτα" Δώσε μου κουράγιο, τώρα που φεύγω, μην είσαι θυμωμένη μαζί μου επειδή σε αφήνω. Την αποκαλεί παρηγοριά του και φως του.
Το τραγούδι αυτό είναι συγγενικό και στο στίχο και στη μουσική ( μινόρε) με το άλλο κανταδόρικο τραγούδι το Μινόρε της Αυγής.
Κωνσταντίνος Στρατής
Ερασιτέχνης ψάλτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.