Ψαλμός 72

 Ψαλμὸς 72.

Ως αγαθός ὁ Θεὸς τῷ ᾿Ισραήλ, τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ. ἐμοῦ δὲ παραμικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες, παρ᾿ ὀλίγον ἐξεχύθη τὰ διαβήματά μου. ὅτι ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνάνευσις ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν καὶ στερέωμα ἐν τῇ μάστιγι αὐτῶν· ἐν κόποις ἀνθρώπων οὐκ εἰσὶ καὶ μετὰ ἀνθρώπων οὐ μαστιγωθήσονται. διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία, περιεβάλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν ἑαυτῶν. ἐξελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αὐτῶν, διῆλθον εἰς διάθεσιν καρδίας· διενοήθησαν καὶ ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ, ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν· ἔθεντο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπὶ τῆς διὰ τοῦτο ἐπιστρέψει ὁ λαός μου ἐνταῦθα, καὶ ἡμέραι πλήρεις εὑρεθήσονται ἐν αὐτοῖς. καὶ εἶπαν· πῶς ἔγνω ὁ Θεός; καὶ εἰ ἔστι γνῶσις ἐν τῷ ῾Υψίστῳ; ἰδοὺ οὗτοι οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ εὐθηνοῦντες· εἰς τὸν αἰῶνα κατέσχον πλούτου. καὶ εἶπα· ἄρα ματαίως ἐδικαίωσα τὴν καρδίαν μου καὶ ἐνιψάμην ἐν ἀθῴοις τὰς χεῖράς μου· καὶ ἐγενόμην μεμαστιγωμένος ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ ὁ ἔλεγχός μου εἰς τὰς πρωΐας. εἰ ἔλεγον· διηγήσομαι οὕτως, ἰδοὺ τῇ γενεᾷ τῶν υἱῶν σου ἠσυνθέτηκα. καὶ ὑπέλαβον τοῦ γνῶναι τοῦτο· κόπος ἐστὶν ἐνώπιόν μου, ἕως εἰσέλθω εἰς τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ καὶ συνῶ εἰς τὰ ἔσχατα αὐτῶν. πλὴν διὰ τὰς δολιότητας αὐτῶν ἔθου αὐτοῖς κακά, κατέβαλες αὐτοὺς ἐν τῷ ἐπαρθῆναι. πῶς ἐγένοντο εἰς ἐρήμωσιν ἐξάπινα· ἐξέλιπον, ἀπώλοντο διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν. ὡσεὶ ἐνύπνιον ἐξεγειρομένου, Κύριε, ἐν τῇ πόλει σου τὴν εἰκόνα αὐτῶν ἐξουδενώσεις. ὅτι ἐξεκαύθη ἡ καρδία μου, καὶ οἱ νεφροί μου ἠλλοιώθησαν, κἀγὼ ἐξουδενωμένος καὶ οὐκ ἔγνων, κτηνώδης ἐγενόμην παρά σοι. κἀγὼ διαπαντὸς μετὰ σοῦ, ἐκράτησας τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου καὶ ἐν τῇ βουλῇ σου ὡδήγησάς με καὶ μετὰ δόξης προσελάβου με. τί γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ παρὰ σοῦ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς; ἐξέλιπεν ἡ καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου, ὁ Θεὸς τῆς καρδίας μου καὶ ἡ μερίς μου ὁ Θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα. ὅτι ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται, ἐξωλόθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ. ἐμοὶ δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι, τίθεσθαι ἐν τῷ Κυρίῳ τὴν ἐλπίδα μου τοῦ ἐξαγγεῖλαί με πάσας τὰς αἰνέσεις σου ἐν ταῖς πύλαις τῆς θυγατρὸς Σιών.

Ερμηνευτικά σχόλια. O ψαλμός 72 απαντά στο ερώτημα : Πώς γίνεται εκείνοι που περιφρονούν τους νόμους του Θεού, δηλαδή το Ευαγγέλιο του Χριστού, να ευημερούν, ενώ όλες οι δοκιμασίες πέφτουν πάνω σε εκείνους που τις αξίζουν λιγότερο; Αυτό είναι αρκετό ώστε να κάνει ένα δίκαιο άνθρωπο να ζηλέψει και να πικραθεί, και να τον παρακινήσει να πει πράγματα που καλύτερα να μην έλεγε. Μόνο όταν στρέφεται στο Θεό μαθαίνει να βλέπει πέρα από τα φαινόμενα. Στην πραγματικότητα , οι άνθρωποι του Θεού έχουν κάθε τι που χρειάζονται και ποτέ να μη ζηλεύουν , ούτε να πικραίνονται βλέποντας την ευτυχία των ασεβών, αλλά να τους αγαπούν και να προσεύχονται γι΄αυτούς.

Πόσο αγαθός είναι ο Θεός και γεμάτος ευεργεσίες προς τους Ισραηλίτες και μάλιστα σε όσους έχουν καρδιά ευθεία και ειλικρινή!

Αλλά σε εμένα παρ' ολίγο να σαλευθούνε τα πόδια μου, να κλονισθούνε από αμφιβολία οι πεποιθήσεις μου. Παρ' ολίγο οι πορείες της ζωής μου να είχαν παρεκλίνει από το δρόμο του Κυρίου.

Διότι καταλήφτηκα ἀπὸ ζήλεια εξ αιτίας τῶν ἀνόμων, ἐπειδὴ ἔβλεπα τὴν εὐημερία καὶ εὐεξία τῶν ἁμαρτωλῶν.

Εβλεπα ότι δεν υπάρχει, μακριά αγωνία και βάσανα κατά το θάνατό τους και δεν διαρκεί για πολύ η τυχόν μαστίζουσα αυτούς θλίψη.

Αυτοί δεν κοπιάζουνε, όπως οι άλλοι άνθρωποι, για τον πορισμό των αγαθών της ζωής. Και γενικά δεν καταθλίβονται, όπως οι άλλοι.

Γι' αυτό και τους κατέλαβε εξ ολοκλήρου η περηφάνειά τους. Κατά τρόπο επιδεικτικό φορούν και φέρουνε την αδικία προς τους άλλους και την ασέβεια τους προς το Θεό.

Η αδικία τους θα εξέλθει λιπαρή, πλούσια και μεστωμένη από τη διεφθαρμένη τους καρδιά . Ξεπέρασαν κάθε όριο οι πονηρές επιθυμίες της καρδιας τους.

Σκέφθηκαν και αποφάσισαν πονηοά εναντίον των άλλων ανθρώπων. Διελάλησαν χωρίς ντροπή μεγαλόφωνα τα κακουργήματά τους.

. Ανοιξαν το στόμα τους και έφθασε μέχρι του ουρανού, για να βρίσει και αυτόν το Θεό. Και από εκεί η γλώσσα τους πέρασε πάνω στη γη εξαπολύουσα συκοφαντίες και βρισιές.

Γιὰ τοῦτο ἐπιστρέψει ὁ λαός μου εδώ καὶ μέρες γεμάτες θα βρεθούν γι΄αυτούς. Για τούτο ο ισραηλιτικός λαός από το κακό παράδειγμα εκείνων εγκαταλείπει εμένα και επιστρέφει εδώ, όπου βρίσκονται αυτοί, παρασυρόμενος από τη φαινομενική τους ευτυχία. Φαντάζονται οι σκανδαλισμένοι Ισραηλίτες ότι και μεταξύ τους θα ανατείλουν έτσι μέρες ευτυχίας.

Και είπαν πολλοί σκανδαλισθέντες από τη φαινομενική ευημερία των ασεβών· άρα γε λαμβάνει γνώση ο Θεός αυτών, που συμβαίνουνε στηγη; Και υπάρχει πράγματι γνώση αυτών στον Υψιστο

Ιδού, ότι αυτοί εδώ είναι αμαρτωλοί και όμως ευτυχούνε. Απόκτησαν πλούτο, ο οποίος συνεχώς και αυξάνει στα χέρια τους. Εἶπα δὲ καὶ ἐγὼ παρασυρθεὶς πρὸς στιγμή: Ἄρα μάταια τήρησα ἁγνὴ τὴ καρδιάν μου καὶ έπλυνα μαζὶ μὲ τοὺς ἀθῴους τὰ χέρια μου μου σαν καθαρὰς ἀπὸ κάθε ἀδικία· Μάταια άντεξα με υπομονή τις μαστιγώσεις των διαφόρων θλίψεων όλη την ημέρα, και κάθε πρωϊ εξετάζω και ελέγχω τον εαυτό μου, μήπως έχω φταίξει εις τίποτε, για να προλάβω ενδεχομένας άλλες πτώσεις. μου Εάν έλεγα, ότι θα διηγηθώ αυτούς τους δισταγμούς της ολιγοπιστίας μου, θα εκθέσω τις σκέψεις μου στη γενιά των υιών σου, τότε θα ανεδεικνυόμουνα ασύνετος και αποστάτης, δάσκαλος του κακού.

Νόμισα όμως ότι έπρεπε να μελετήσω, για να κατανοήσω καλά αυτό το ζήτημα. Η μελέτη όμως αυτή υπήρξε για εμένα κόπος μάταιος και εξαντλητικός. Λύση δεν βρήκα·. Μέχρις ότου μπήκα στον άγιο ναό του Θεού και εκεί φωτίστηκα είδα και εννόησα τα τέλη των αμαρτωλών αυτών ανθρώπων. Τωρα ευτυχούνε αλλά για τις δολιότητες τους επεφύλαξες γι' αυτούς συμφορές. Θα τους ταπεινώσεις, θα συντρίψης τη περηφάνειά τους. Εὐτυχοῦνε τώρα. Ἀλλὰ γιὰ τις δολιότητάς τους ἐπεφύλαξες σε αὐτοὺς κακά· τοὺς κατακρήμνισες σε ἐρείπια εξ αιτίας τῆς ἐπάρσης τους.

Πως ξαφνικά ερημώθηκαν όλοι; Εξαφανίστησαν, χάθηκαν εξ αιτίας της παρανομίας τους.

Οπως διαλύεται και σβήνει το όνειρο του ανθρώπου που ξυπνάει και σηκώνεται, έτσι και συ, Κυριε, εκμηδένισες στη πόλη σου Ιερουσαλήμ τη πρόσκαιρη και λαμπρή εμφάνιση των αμαρτωλών.

Προηγουμένως είχε φλογισθή από ζηλοτυπία και δυσφορία η καρδιά μου για την ευτυχία των ασεβών ανθρώπων. Οι νεφροί μου και το εσωτερικόν μου αναστατώθηκαν, ήλλαξαν όψη. Κατω από τις σκέψεις αυτες έγινα και εγώ ένα τίποτε. Δεν εννόησα καθόλου το πρόβλημα τούτο. Ενώπιόν σου έγινα σάν ζώο· σάν ένα κτήνος κατά το νου.

Αλλά εγώ, σαν πιστός σου, θα είμαι πάντοτε μαζί σου. Διότι συ με κράτησες από το δεξί μου χέρι ώστε να μη πέσω.

Συ, με το αγαθό και παντοδύναμο θέλημα σου, με οδήγησες στην παρούσα ζωή, και με δόξα θα με παραλάβεις στην άλλη ζωή.

Διότι τι άλλο άξιο προσοχής και αγάπης υπάρχει στον ουρανό εκτός από εσένα; Τι άλλο, εκτός από εσένα, θα επιθυμούσα εδώ στη γη;

Η καρδιά μου και όλο μου το σώμα έσβησαν από τις ταλαιπωρίες μου. Και όμως ο Θεός είναι και παραμένει ο πόθος της καρδιάς μου. Ο Θεός είναι η αναφαίρετη και αιώνια κληρονομία μου.

Ιδού, αυτοί οι οποίοι απομακρύνονται από σένα, θα καταστραφούνε, διότι εσυ μέσα στη δικαιοσύνη σου εξωλόθρευσες και θα εξολοθρεύεις πάντοτε καθένα που αποστατεί από εσένα.

Σε εμένα ένα μόνο ύψιστο αγαθό υπάρχει, να προσκολλώμαι στο Θεό, να αποθέτω την ελπίδα μου στο Κυριο, να κηρύσσω και να διαλαλώ όλες τις δοξολογίες σου και τις ευχαριστίες μου για τις ευεργεσίες σου ενώπιον πλήθους λαού στις πύλες της κόρης σου, της Ιερουσαλήμ.