Ο ΑΦΑΝΗΣ ΝΑΥΤΗΣ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ

Χαίρε αγαπημένη Ανδρος συ με το άφθαστό σου κάλλος νεροσυρμοί σε στεφανώνουν νέφη πίκρας σε κυκλώνουν.

Αγέρωχη τραβάς στο χρόνο

με το ναύτη εκεί στο θρόνο,

ν΄αγναντεύει τ΄αλμυρά πελάγη,

θα του λείψει μια θερμή αγκάλη.

Περπατάει εκεί υπέροχος

ευθυτενής και αγέρωχος,

με βήμα ανισοσκελές, ταχύ

μπροστά σε τάφο θαλασσί. Με το σάκο του στον ώμο ναυαγός μέσα στο χρόνο αφανής για τους ανέμους φανερός για τους αγγέλους. Και η γυναίκα του πολύ κοντά με τα παιδιά της το ένα αγκαλιά Ήρθε να τον ξεπροβοδίσει με τις ευχές της να ξαναγυρίσει. Όμως θα μείνει στην αφάνεια       κι η οικογένεια του στην ορφάνια η γυναίκα αλίμονο θα μείνει χήρα και τα παιδιά θα κλαίνε από πίκρα. Ποίημα Κωνσταντίνου Στρατή 12/12/2025