Ο Θεός ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ.

Ψαλμός 62, 2

Ερμηνευτική σχολιαστική απόδοση

"Θεέ μου, Θεέ μου, ξυπνάω από τα χαράματα για σένα. Σε διψάει η ψυχή μου, πολύ περισσότερο η σάρκα μου μέσα σε έρημη γη, δύσβατη και άνυδρη."

Η δίψα όταν δεν υπάρχει νερό να πιει ο άνθρωπος , γίνεται αφόρητη. Είναι τρομερό να διψάς πολύ και να μην υπάρχει νερό για να ξεδιψάσεις, και τούτο γιατί το σώμα μας είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό του νερό και χωρίς νερό αφυδατώνεται και πεθαίνει. Όπως λοιπόν διψάει το σώμα μας για νερό, έτσι διψάει και η ψυχή μου λέει ο ιερός ψαλμωδός τον ίδιο το Θεό, δηλαδή το Άγιο Πνεύμα που στη Καινή Διαθηκη σε πολλά σημεία συμβολίζεται με το νερό! Όμως το περιβάλλον στο οποίο ζει ο άνθρωπος που διψάει για το Άγιο Πνεύμα είναι άνυδρο, έρημο, και δύσβατο, διότι το Άγιο Πνεύμα ενώ είναι πανταχού παρόν, λείπει από τον κόσμο της αμαρτίας, διότι η αμαρτία βάζει χωρισματα τα οποία δεν υπερβαίνει το άγιο Πνε΄΄υμα για επενεργήσει και να ξεδιψάσει τη διψασμένη ψυχή μας!. Και είναι δύσβατος , ερημικό και άνυδρος ο δρόμος που πρέπει να διανύσει η ψυχή μας για να συναντ'ησει το Άγιο Πνεύμα, να εγκατασταθεί μέσα μας και τότε ο έρημος τόπος θα γίνει καταπράσινη πεδιάδα με ποτιστικά άφθονα νερά, ο δύσβατος και ανηφορικός δρόμος θα γίνει ίσιος και ευθύς, και τα νερά θα τρέχουν από παντού ακόμη και από τα εντόσθια μας, όπως λέει ο Χριστός, " Εκείνος που πιστεύει σε μένα , ποταμοί ζωντανού νερού θα ρεύσουν από τη κοιλιά του!"

Κωνσταντίνος Στρατής