Τα χρόνια της δεκαετίας του 1950 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 επί Βασιλείας στην Ελλάδα, ήταν για μένα χρονια φτώχειας πείνας και υστερήσων , τα πιο δύσκολα στην ζωή μου λόγω ορφάνιας και παντελούς έλλειψης συμπαράστασης από το τότε Βασιλικό κράτος στην πάμφτωχη οικογένεια μας ειδικά στη δυστυχισμένη μητέρα μου που έμεινε χήρα στα 33 χρονια της και δεν είχε να δώσει τροφή στα τρία ανήλικα παιδιά της, χωρίς πολλές φορές να τρώει η ίδια για να φθάσει το φαγητό για εμάς τα παιδιά της... Και όμως σε αυτά τα δύσκολα χρόνια διδάχθηκα στα τότε Ελληνικά σχολεία του Δημοτικού και του Γυμνασίου τα ελληνικά γράμματα στην ουσία τους, το Ελληνικό φιλότιμο και τη χριστιανική μεγαλοσύνη της αγάπης και της συγχώρησης, αρχές που με ακολουθούν μέχρι τώρα στα γεράματα μου, γι΄αυτο και δεν διστάζω να γράψω δημόσια να είναι αιωνία η μνήμη όλων των κεκοιμημένων Ελλήνων αδελφών μου ανεξάρτητα από το άν ωφέλησαν ή έβλαψαν την Ελλάδα εξ αιτιας της οποιασδήποτε ιδεολογίας τους, και να έχουν αιώνια ανάπαυση, συγχώρηση και γαλήνη των ψυχών τους. Δυστυχώς στα σημερινά χρ'ονια τα παιδιά δεν διδάσκονται τις αρχές αυτές.

Στην ακολουθία του Μεσονυκτικού που διαβάζω σχεδόν κάθε νύκτα προσευχομαι για όλους τους συμπατριώτες μου Ελληνες ζώντες και κεκοιμημένους, αλλά και για όλο το κόσμο.

Ερασιτέχνης ψάλτης