Ο Ιησούς Χριστός είναι ο μονογενής και φυσικός Υιός του Θεού-Πατέρα όχι μόνο ως Θεός αλλά και ως άνθρωπος.

 Ο Ιησούς Χριστός είναι ο μονογενής και φυσικός Υιός του Θεού-Πατέρα όχι μόνο ως Θεός αλλά και ως άνθρωπος. Είναι ο Ένας Ιησούς Χριστός ο οποίος με την ενανθρώπιση έγινε ο μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων προσφέροντας τον εαυτό του εξιλαστήρια θυσία πάνω στο Σταυρό. Πολλοί Χριστοί φαλκιδεύουν το έργο του Ενός και αντιστρατεύονται το αιώνιο σχέδιο της θείας περί τον άνθρωπο οικονομίας. Ο Ιησούς Χριστός είναι συγχρόνως Υιός Θεού και Υιός ανθρώπου στο πρόσωπο του οποίου ενώθηκε το κτιστό με το άκτιστο, το θείο με την ανθρωπότητα. Ο προαιώνιος Λόγος του Θεού ονομάστηκε και Υιός Θεού διότι γεννήθηκε από μέσα, αχρόνως και απαθώς από την ουσία του Πατέρα ώστε με την ενανθρώπιση να φέρει σε πέρας το « απ’αιώνος απόκρυφον καί αγγέλοις άγνωστον Μυστήριον». Επομένως μπορούμε να μιλήσουμε για φυσική υιοθεσία του Ιησού Χριστού ο οποίος με την ενανθρώπιση δεν αποξενώθηκε από τους πατρικούς κόλπους της Τριαδικής δόξας αλλά το εναντίον διατελούσε σε αδιάστατη κοινωνία με τον Πατέρα λαβών και «το κοινόν όνομα καί παρά ανθρώποις χωρητόν..καλούμενος απ’αρχής Υιός ανθρώπου». Ο Ιησούς Χριστός ως «ο Υιός του Θεού» υπάρχει σε αιώνια σχέση με το Θεό-Πατέρα είναι ο κατά φύση Θεός, ο μονογενής, ο πρωτότοκος, ο ομοούσιος, ο ομόδοξος και ομόθρονος προς το Θεό Πατέρα. Δεν είναι ο άναρθρα «Υιός Θεού» το όνομα το οποίο θα μπορούσε να φέρει ο καθένας από μας κατά θεία χάρη, συγκατάβαση και άφατη μακροθυμία. Το «ο Υιός του Θεού» ως και το ημιστίχιο «..σύ ει ο Χριστός «ο Υιός του Θεού του ζώντος» δείχνει το θείο μεγαλείο και την προ Εωσφόρου ύπαρξη του. Ο Υιός του Θεού είναι « τό απαύγασμα της δόξης καί ο χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού», είναι «η εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως». Είναι «ο μονογενής Υιός ο ων εις τόν κόλπον του Πατρός». Είναι εκείνος περί του οποίου ο Θεός Πατέρας διακήρυξε: « Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα». Αλλά είναι ο Υιός του Θεού και «Υιός του ανθρώπου» και όχι «Υιός ανθρώπου». Ως Υιός ανθρώπου με καθαρό μεσσιακό νόημα εμφανίζεται στο όραμα του Δανιήλ: «..εθεώρουν εν οράματι της νυκτός καί ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην καί έως του παλαιού των ημερών έφθασε καί ενώπιον αυτού προσηνέχθη. Καί αυτώ εδόθη η αρχή καί η τιμή καί η βασιλεία, καί πάντες οι λαοί, φυλαί, γλώσσαι αυτώ δουλεύσουσιν. Η εξουσία αυτού εξουσία αιώνος, ήτις ου παρελεύσεται, καί η βασιλεία αυτού ου διαφθαρήσεται». Ο Ιησούς Χριστός μπροστά στον αρχιερέα αφού ομολόγησε τη Θεότητά του έκαμε χρήση του ανωτέρω οράματος λέγοντας: « απ’άρτι όψεσθε τόν Υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως καί ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού». Η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτη από προσωνύμια του Υιού και Λόγου τόσο όπως: «ο Υιός του Θεού» όσο και από τη προσωνυμία: «ο Υιός του ανθρώπου». «Ίνα δέ ειδήτε ότι εξουσίαν έχει ο υιός του ανθρώπου αφιέναι επί της γης αμαρτίας..». Και «Όταν έλθη ο υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού». Η έκφραση «ο Υιός του ανθρώπου» δηλώνει ότι ο Χριστός ο Υιός του Θεού είναι και άνθρωπος. Και άνθρωπος όχι μεταπτωτικός καθώς τον αμαύρωσε η παρακοή της θεικής εντολής αλλά άνθρωπος προπτωτικός καθόσο ο Ιησούς Χριστός έφερε τη φύση του Αδάμ δεν ήταν όμως «εξ’Αδάμ» δηλαδή από τη κληρονομική αλυσίδα αυτού εφ’όσον γεννήθηκε από το Πνεύμα το Αγιο και από τη Μαρία την Παρθένο την οποία καθώς την επισκίασε το Πνεύμα αφού την καθάρισε από τη προπατορική αμαρτία τη κατάστησε παλάτι πανάμωμο και πάντερπνο κατοικητήριο του Υιού και Λόγου του Θεού. Τις εν λόγω δύο προσωνυμίες του Θεανθρώπου η αγία μας Εκκλησία χρησιμοποίησε προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ποικίλες αιρέσεις όπως εκείνων των Εβιωνιτών, Αρειανών και Μοναρχιακών οι οποίοι αρνούνταν την κατά φύση Θεότητα του Χριστού. Καθώς και κατά των Δοκητών, Απολλιναριστών και Αρειανών οι οποίοι είτε δέχονταν τη σωματικότητα του Χριστού κατά δόκηση είτε αφαιρούσαν μέρος από την ανθρώπινη φύση του.

Όλες οι αντιδράσεις:

12Εσείς ι